Choroba Leśniowskiego - Crohna

Przewlekłe, nieswoiste odcinkowe zapalenie przewodu pokarmowego zostało nazwane m.in. od nazwiska amerykańskiego lekarza B. B Cohna, który jako pierwszy w 1932 roku dokładnie opisał objawy choroby. Zapalenie to może dotyczyć dowolnego odcinka przewodu pokarmowego – od jamy ustnej do odbytu. Najczęściej jednak chorobą zostaje objęty końcowy odcinek jelita cienkiego łącznie z jelitem ślepym, oraz początkiem jelita grubego. W rzadkich przypadkach mogą powstawać też stany zapalne skóry, warg, języka, gardła oraz krtani. Schorzenie to odtyka przeważnie ludzi w młodym wieku, między 20 a 35 rokiem życia. U dzieci oraz młodzieży choroba Leśniowskiego – Crohna przebiega zazwyczaj ciężej niż u osób dorosłych. Na chorobę tę w zasadzie nie zapadają ludzie innych ras poza biała. Występuje ona niemal wyłącznie wśród rasy białej. Przez ostanie kilkadziesiąt lat liczba zachorowań znacznie wzrosła. Zazwyczaj pierwszymi objawami choroby są dość silne bóle brzucha, gorączka i biegunki. Pacjent nie ma apetytu, często traci na wadze, pojawia się też anemia. W wyniku nieprawidłowego przyswajania, jak i wykorzystywania składników odżywczych dochodzi do niedoboru białek i obrzęków. Niekiedy choroba Leśniowskiego – Crohna prowadzi także do zapalenia stawów, wodonercza, zmian skórnych, zapalenia spojówek i zapalenia trzuski.